Ook wel eens ‘s-nachts lichtelijk in paniek wakker geworden met het gevoel dat je iets vergeten bent op te nemen in het plan-de-campagne voor je nieuwe webshop? Altijd pen en papier bij de hand om inspirerende functionaliteit van andere webwinkels te noteren? Is de functionaliteit op shops als Amazon.com en Bol.com hét minimale waar een webwinkel aan moet voldoen? Dan heb je het te pakken; je bent feature-geil…

De eerste symptonen zijn moeilijk te herkennen; een te lange wensenlijst, alles is een must-have en heeft de hoogste prioriteit, zo veel mogelijk moet volledig automatisch gedaan kunnen worden. Je kent zo’n beetje alle features van Magento uit je hoofd en deze zijn vrijwel 1-op-1 overgenomen in de Request For Proposal. Deze RFP is vervolgens naar 15 aanbieders van webshops gegaan en geen enkele partij komt met een passend voorstel of iets wat past binnen het gestelde budget.

Acceptatie is de eerste stap. Alles is ok, en niets is nog verloren. Het is zaak kalm te blijven en niet in paniek te raken. De tweede stap is terug naar de kern; waar gaat het nu allemaal écht om? Leg dit – functie, doelgroep, onderscheidend vermogen – vast in een visie en tatoeer deze vervolgens op een van je onderarmen, indien daar nog plek is. Anders voldoet een printje ook wel.

Het is goed om naar inspirerende voorbeelden (zoals Amazon.com) te kijken, maar vergeet hierbij niet dat deze organisaties andere producten, andere klanten en een andere cultuur hebben. Daarnaast hebben deze organisaties dit leerpad ook ooit doorlopen. Ooit wel eens naar Shopify, Bigcartel of Spree gekeken? Niet dat dit nu dé oplossingen zijn, maar online verkopen kan ook makkelijk zijn. Kruip in de huid van je klant (persona’s must read) en visualiseer welke basisbehoeften hier zijn.

Al te ver heen? Zie je geen weg terug? Dan kun je natuurlijk altijd bij onze maandelijkse praatgroep langskomen. It takes one, to know one…

Laatst schreef ik over De Dood Van De SRV-Man. Over de sociale functie, en hoe deze huis-aan-huis supermarktbus vandaag de dag er uit zou zien. Dat leverde – via verschillende kanalen – een hoop leuke reacties, herkenning en verhalen op.

Deze week kwam ik een erg leuk concept tegen wat mij deed denken aan de SRV-Man 2.0. Doorstep Dairy is de ‘wedergeboorte’ van de traditionele ”Milkman” waarbij online ambachtelijke producten kunnen worden gekocht, die met behulp van het klassieke busje rondgebracht worden. Je kunt wekelijkse boodschappen invoeren zodat je elke week zeker bent van verse melk, eieren of – op het zicht - overheerlijke donuts.

Sociaal contact vindt plaats op Facebook en een blog. Hier wordt met name gesproken over specifieke wensen en eisen van klanten, maar er wordt ook meer informatie gegeven over de ambachtelijke en biologische producten die verkocht worden. De leveranciers zijn ‘hand picked’ en meer informatie over de leveranciers, inclusief links naar websites, is ook terug te vinden.

Doorstep Dairy is een leuk en innovatief concept waarbij digitale media en locatie op een speelse en innovatieve manier samensmelten; eigenlijk een mashup van de traditionele SRV-Man met het Internet. Het domein srv-man.nl is nog steeds vrij; beter goed gejat dan slecht zelf bedacht, toch?

Om de een of andere reden is de laatste paar dagen de SRV-man in verschillende gesprekken aan de orde gekomen. Weet je het nog? Die grote oversized buurtbus die elke week met moeite de straat in kwam rijden, laat staan de straat uit. Het moment waarbij je alle buurtbewoners weer eens tegen het lijf liep als je moeder je had gevraagd een pakje Caballero zonder filter, boter en wat lekkers voor jezelf te halen. De verschillende producten stonden op gemak, het meest profitabele product stond niet per definitie op ooghoogte. In Guldens afrekenen, gratis plastic tasjes en geen biologisch geneuzel. Gezellig even bijkletsen met de buurvrouw, of – vooral tijdens zomermaanden – ad hoc een barbecue voor de avond bespreken. Een ouderwetse variant van de huidige tweetup.

Ik heb ze al een tijdje niet meer gezien. Eigenlijk niet meer vanaf het moment dat ik het ouderlijk huis verlaten heb. En hier in de stad al helemaal niet. Ze – de SRV-mannen – hebben het vast moeilijk gekregen door al die AH’s-To-Go en Albert’s. En anders kun je altijd nog even langs de benzinepomp rijden voor de basisingrediënten van je ontbijt voor de volgende ochtend.

Misschien dat de SRV-man zelfs de eerste was die last kreeg van een veranderende markt. Nog voordat de muziekgiganten of uitgevers slapeloze nachten kregen door de noodzaak om met nieuwe business-modellen op de proppen te moeten komen. We hadden het wellicht aan kunnen zien komen, als we beter naar de SRV-man geluisterd hadden.

Ze rijden vast nog wel ergens al toeterend een pleintje op, daar waar de kids nog met krijt op de stoep aan het tekenen zijn. Hoe zou een moderne SRV-Man er vandaag de dag uit zien? Zou hij net zoals de SocialIJs-meneer zijn komst op Twitter aankondigen waarbij je alvast het boodschappenlijstje kan DM’en? Of misschien wel inchecken in de wijk met behulp van Feest.je? Dat was het immers wel altijd. Is de SRV-man niet de voorloper van social shopping? Gezellig even samen kletsen terwijl de beste man – nooit een vrouw – wat boodschappen stond in te pakken. Een Hyves-profiel om tussen de bezoeken door in contact te blijven met de klanten. Misschien de volgende keer extra melk meenemen, de familie Jansen krijgt bezoek dit weekend. Ik weet zeker dat de SRV-Man mij niet gevraagd had hoeveel meer aardappels er door verkocht werden. Hij had ‘t namelijk direct begrepen.

Toch een beetje het moment van de week waar sociale controle plaats vond onder de buurtbewoners. Het gebeurde toen nog niet dat mensen 3 maanden dood in hun huis lagen, hoogstens 7 dagen. Het sociale aspect had toch altijd wel iets bijzonders, zeker als je dat projecteert op hoe we momenteel online met elkaar omgaan en communiceren. Maar zouden alle bovenstaande zaken bijgedragen hebben aan de overlevingskans voor de SRV-man vandaag de dag?

Het domein srv-man.nl is nog vrij. Wie zich geroepen voelt kan zeker op mijn steun rekenen. Ik vond het een mooi concept. Ik hoor dat motortje nog steeds ronkelen terwijl ik al lang en breed op m’n kamer mijn knikkers zit te tellen, en m’n moeder haar eerste Caballero sigaret zonder filter al genuttigd heeft. Achteruit zo’n pleintje af in een logge bus is nog best lastig…

Afgelopen zaterdag liep ik bij LokalHeroz binnen en het viel me daar op dat er een poster van het, inmiddels afgelopen, International Film Festival Rotterdam (IFFR) in de etalage hing. Die dingen hangen zo’n beetje in elke winkel in Rotterdam. Ik vroeg Joël – de eigenaar – wat zo’n poster eigenlijk betekent. Voor mij als Rotterdammer namelijk niet zo heel veel, en dat blijkt ook te kloppen; het gaat louter om het tonen van affiniteit met het festival. Er zit voor de regionale ondernemer, of de shoppende consument, geen voordeel aan.

We kwamen beide tot de conclusie dat de activiteiten rondom het filmfestival zich eigenlijk alleen concentreren tot de verschillende bioscopen (met name op en rond het Schouwburgplein). Geen openlucht-films of andere podia waar activiteiten rondom het IFFR plaats vinden. Dat is best jammer, er komt enorm veel volk af op dit festival maar het biedt de lokale ondernemer geen direct voordeel, anders dan meer traffic. Joël gaf aan bereidt te zijn de bezoeker van het filmfestival korting te geven in zijn winkel, maar dat moet dan op de een of andere manier gecommuniceerd worden vanuit het festival (exposure).

Gezamenlijk kwamen we vrij vlot tot het volgende concept; wat als er nu naast de bestaande programmering van het festival een alternatieve programmering plaatsvindt. En in deze programmering stellen retailers of personen hun winkeltje of huiskamer ter beschikking aan een stel festival-gangers. Gewoon een DVD’tje in de speler en lekker neerploffen op een bank of een projectortje op de muur. Via een ondersteunende website (en iPhone app? Foursquare?) kun je de programmering opvragen en een reservering plaatsen, en zodoende tussen de officiële films door, of er na, een beetje couchsurfen met mede-film-freaks. Zodoende maak je van je eigen huiskamer of winkeltje een mini-bioscoop waar wel gekletst en gebeld mag worden. De locaties en programmering wordt vooraf door de community zelf bepaald.

De naam staat al: Festival du Film Intime Rotterdam. Leuk? Doen? Aanmelden? Niet leuk? Waarom niet? Niet doen?

Vorige week zijn Jurgen en ik in Oekraïne op werkbezoek geweest bij een van onze vestigingen daar. Hier wordt gewerkt aan een aantal van de projecten voor onze klanten. Voor mij was dit het eerste bezoek aan onze buitenlandse dependances, en het eerste bezoek aan Oekraïne zonder Ootje. Het doel van ons bezoek was een nadere kennismaking; ik werk al een tijdje samen met mijn collega’s daar maar heb de meeste nog nooit ontmoet.

Maandagavond zijn we na een tussenstop bij ons kantoor aan de rand van Kiev aangekomen in onze verblijfplaats in Zhytomir, het oude ISM-kantoor waar nu een aantal collega’s wonen. Het een en ander ziet er simpel maar verzorgd uit. Helaas geen Internet (en dat is geen uitzondering) maar gelukkig voldoende leesvoer meegenomen. Ik keek uit naar de eerste werkdag op kantoor.

Iedereen op pantoffels

Op kantoor moet je, eenmaal binnen, in de eerste plaats je schoenen inruilen voor een paar pantoffels. Voor bezoekers is er gelukkig altijd een reserve-paar. Een waarschuwing is hierbij op zijn plaats: deze reserve “toffels dragen in de regel nog de penetrante geur van (al) haar voorgangers. Mijn voorkeur ging uit naar een paar met het logo van FC Barcelona ter voorbereiding van de aanstaande Champions League finale in deze week. Qua geur een ongelukkige keuze, maar wie mooi wil zijn moet stinken.

Alle mannelijke collega’s drukken elkaar bij binnenkomst en bij het weggaan ferm de hand, elke dag. De eerste paar dagen wist ik niet meer wie ik wel en wie ik nog niet de hand had geschut, voor de zekerheid gewoon nog een keertje dan maar, gevolgd door “dobre oetra”. Het was fijn om direct overal de bekende taskboards met projectvoortgang te zien hangen, toch een beetje een thuis-gevoel.

De eerste collega’s zijn vanaf een uur of acht binnen, zeven uur Nederlandse tijd. Zo ook wij. Fijn, want dat gaf mij de gelegenheid om verschillende Nederlandse mailboxen even vol te gooien en de dag met een voorsprong te beginnen. Ik zat tegenover Maxim, mijn contactpersoon voor een aantal projecten. Een vrolijke, bekwame jongen die in Nederland als ADHD’er bestempeld zou worden. Zakhar is mijn Scrum Master voor de projecten die hier uitgevoerd worden. Ook een pientere, vlotte jongen die niet wereldvreemd is.

Volleybal tijdens de lunch

Vlak voor elke lunch kwam Maxim mij vragen of dat ik mee wilde volleyballen. Ik hou niet van volleybal, maar ik heb als excuus elke keer aangegeven dat ik nog steeds last heb van een gebroken hand van enkele jaren gelden. Dat van die gebroken hand is waar, de rest niet. Maxim denkt van wel. Indien het weer het toelaat volleyballen ze er elke dag vrolijk op los, en met passie. Een aantal heren zelfs met ontbloot bovenlijf. Jurgen en ik kozen ervoor om onze lunch door traditioneel Oekraïens geklede vrouwen voor te laten schotelen in een nabij gelegen restaurant. Met wat gebaren en een menukaart zijn we er in goed overleg uitgekomen. Geen woord Engels, niet een. Kosten van een volledige lunch (soep, steak en een drankje): 7 Euro.

Ik heb geprobeerd zo veel mogelijk interne besprekingen, stand-ups, sprint planningen en demo’s bij te wonen om een goed beeld te krijgen van de dagelijkse gang van zaken. We SCRUM’en inOekraïne ook en normaal zijn de besprekingen voor mij alleen per videoconference zichtbaar. Tussen de bedrijven door ook sprint planningen, stand-ups en conference calls gehad met een aantal teams in Nederland voor projecten van TNT, Heineken en Levi’s. De zelfstandigheid van de teams hier in Zhytomir bevalt me, evenals de professionaliteit. Collega’s zijn flexibel, pragmatisch en zeer prettig in omgang. De een is meer communicatief dan de ander, en voor een enkeling is de Engelse taal een probleem. De hoeveelheid plezier die mensen hebben in het werk is opvallend, ondanks de totaal andere omstandigheden.

Aan het lokale bier

De meeste avonden hebben we in het ISM-huis al lezend of typend doorgebracht. Soms buiten, soms binnen, afhankelijk van het weer. Meestal onder vrolijk gezoem van een van Jurgen’s Italiaanse dance-remixen. Woensdagavond zijn we de Champions Leageau finale wezen kijken in Schulz, een Oekraïens – Tsjechische bar in het centrum van Zhytomir waar ze hun eigen bier brouwen. Na het eerste glas prima te drinken.
Iedereen die Oekraïne wenst te bezoeken en twijfelt over Zhytomir; door rijden. De stad zelf heeft weinig te bieden en voelt een beetje verveeld.

Vrijdagochtend zijn we opgepikt bij het Lenin-monument in Zhytomir door Sasha, mijn schoonzus uit Kiev. We hebben een nacht bij haar in Kiev doorgebracht en zijn zaterdag terug gegaan naar Nederland. Ik zal die pretogen en glimlach van Maxim tegenover mij missen. Jurgen is een fijne, zeer prettige reisgenoot, maar ik wordt toch liever wakker naast Tyutya.

Waarom ik Twitter leuk vind? Omdat het zo nu en dan interessante en leuke dingen brengt. Zoals vorige week een Tweet van @2525 over een lezing op de Willem de Kooning academie in Rotterdam over Media Thinking: Media & Lichaam. De serie lezingen is bedoeld om jongeren bewuster en kritischer met media om te laten gaan. Het bleek de tweede lezing van een serie te zijn; ik heb de eerste helaas gemist.

Deze lezing werd gehouden door Fransisco van Jole en had als onderwerp Media & Lichaam. De nadruk lag op de toenemende pornoficatie van de maatschappij. Een bepaald percentage van de mensen stoort zich aan het ideaalbeeld wat door reclame wordt gecreëerd. Beelden worden digitaal aangepast om oneffenheden te verwijderen. Weinig uitingen zijn nog oorspronkelijk. Perfect haar, perfecte lichamen, prachtige gezichten en perfecte vrouwelijke vormen worden getoond in gemanipuleerde reclame-uitingen in pagina-grote advertenties. In het dagelijks leven worden wij meer en meer geconfronteerd met erotische beelden. Er is veel naakt op televisie en in de bladen, en er wordt over de meest schunnige onderwerpen gezongen. Het is allemaal onderdeel van de zogenaamde pornoficatie van de samenleving. Waarom worden we hiermee overladen? Because it’s all about sex. Verassend genoeg nog geen reacties of opmerkingen uit de zaal naar aanleiding van deze uitspraak.

Het zijn vooral vrouwen die hiervan last ondervinden en die protesteren tegen de pornoficatie van de samenleving. Men voelt zich onzeker en dit kan uiteindelijk leiden tot mentale en fysieke problemen. “Makkelijk praten als man!” was een van de kritische noten van de lezing. Maar hoe komt het dat mannen hier minder last van ondervinden dan vrouwen? Waarom hebben vrouwen juist de behoefte om mooi gevonden te worden? Dat kwam tijdens de lezing niet ter sprake en ik kan daar als man zijnde natuurlijk onmogelijk antwoord op geven. Dat was dan ook een van de prangende vragen die ik klaarhad voor mijn vriendin bij thuiskomst. Het antwoord was kort en schokkend: om een betere indruk op mannen te kunnen maken om zodoende de beste kandidaat uit te kunnen kiezen ten behoeve van voortplanting. En het kwam eruit alsof het parate kennis was, zonder aarzelen of getreuzel. Fransisco heeft gelijk: we denken met z’n allen de hele dag aan seks. Niet alleen mannen, maar ook vrouwen.

Ik dwaal teveel af, terug naar de lezing. Volgens Fransisco is de beweging van pornoficatie niets nieuws, en altijd al aan de gang geweest. Wat is er dan wel nieuw? De manier waarop “slachtoffers” hiervan – de groep personen die ten strijden trekt tegen deze beweging –  in de media-schijnwerpers staan. Wij lezen en horen graag over groepen personen die slachtoffer zijn. Slachtoffers van zinloos geweld, van seksueel geweld etc. Het heeft altijd al plaatsgevonden, en in sommige gevallen in een nog groter aantal. Media heeft hier in het verleden nooit veel aandacht aan geschonken, en in het huidige mediatijdperk wel. Waarom? Omdat we er met z’n allen om vragen.

De oppositie (Myrthe Hilkens) ontbrak helaas vanwege ziekte en was dus niet in staat om in te gaan op Fransisco zijn argumenten. Hierdoor was het overgrootte deel van het publiek ontvankelijk voor zijn ideeën en was er niet echt sprake van een vurig debat. Desalniettemin vond ik het een interessante en leerzame avond met een aantal duidelije eye-openers. Om het nog enigszins in de context van dit weblog te houden: wederom bewijs dat Twitter toegevoegde waarde heeft.

Notitie: ik denk nog na over een andere subtitel voor mijn weblog – “een Blog over eBusiness Consultancy” blijkt de lading niet te dekken.

Na 2 maanden dit blog onderhouden te hebben, kan ik eerlijk zijn: zoals het er nu naar uit ziet moet ik mijn baan nog wel even aanhouden voordat ik van advertentie-inkomsten kan rondkomen. Gemiddeld 10 bezoekers per dag met af en toe uitschieters naar 30. Niets om over naar huis te schrijven dus.

“Meten is weten” is van 2008, 2009 staat in het teken van “analyseren en verbeteren”. Vandaar een aantal wijzigingen voor de komende periode.

Kwalitatieve content lijkt het toverwoord te zijn, dus ga ik de komende periode uitgebreider en gedetailleerder schrijven. Hiernaast zal ik een aantal gast-schrijvers uitnodigen om stukjes te schrijven. Niet alleen het aantal bezoekers liet te wensen over, ook het weigeringspercentage was aan de hoge kant. De bezoekers die dus kwamen, bleven niet al te lang. Nog erger; de meeste verdwenen weer na de eerste pagina. De vorige versie van dit blog heb ik zelf ontworpen, dat blijkt dus ook niet een van mijn sterkste kanten te zijn. Vandaar een nieuw jasje met nieuwe functionaliteit om ervoor te zorgen dat de “stickyness” van mijn blog hoger wordt.

Over een maand of 2 volgt opnieuw een update en hopelijk toont Analytics betere resultaten.