De Dood Van De SRV-Man

Om de een of andere reden is de laatste paar dagen de SRV-man in verschillende gesprekken aan de orde gekomen. Weet je het nog? Die grote oversized buurtbus die elke week met moeite de straat in kwam rijden, laat staan de straat uit. Het moment waarbij je alle buurtbewoners weer eens tegen het lijf liep als je moeder je had gevraagd een pakje Caballero zonder filter, boter en wat lekkers voor jezelf te halen. De verschillende producten stonden op gemak, het meest profitabele product stond niet per definitie op ooghoogte. In Guldens afrekenen, gratis plastic tasjes en geen biologisch geneuzel. Gezellig even bijkletsen met de buurvrouw, of – vooral tijdens zomermaanden – ad hoc een barbecue voor de avond bespreken. Een ouderwetse variant van de huidige tweetup.

Ik heb ze al een tijdje niet meer gezien. Eigenlijk niet meer vanaf het moment dat ik het ouderlijk huis verlaten heb. En hier in de stad al helemaal niet. Ze – de SRV-mannen – hebben het vast moeilijk gekregen door al die AH’s-To-Go en Albert’s. En anders kun je altijd nog even langs de benzinepomp rijden voor de basisingrediënten van je ontbijt voor de volgende ochtend.

Misschien dat de SRV-man zelfs de eerste was die last kreeg van een veranderende markt. Nog voordat de muziekgiganten of uitgevers slapeloze nachten kregen door de noodzaak om met nieuwe business-modellen op de proppen te moeten komen. We hadden het wellicht aan kunnen zien komen, als we beter naar de SRV-man geluisterd hadden.

Ze rijden vast nog wel ergens al toeterend een pleintje op, daar waar de kids nog met krijt op de stoep aan het tekenen zijn. Hoe zou een moderne SRV-Man er vandaag de dag uit zien? Zou hij net zoals de SocialIJs-meneer zijn komst op Twitter aankondigen waarbij je alvast het boodschappenlijstje kan DM’en? Of misschien wel inchecken in de wijk met behulp van Feest.je? Dat was het immers wel altijd. Is de SRV-man niet de voorloper van social shopping? Gezellig even samen kletsen terwijl de beste man – nooit een vrouw – wat boodschappen stond in te pakken. Een Hyves-profiel om tussen de bezoeken door in contact te blijven met de klanten. Misschien de volgende keer extra melk meenemen, de familie Jansen krijgt bezoek dit weekend. Ik weet zeker dat de SRV-Man mij niet gevraagd had hoeveel meer aardappels er door verkocht werden. Hij had ‘t namelijk direct begrepen.

Toch een beetje het moment van de week waar sociale controle plaats vond onder de buurtbewoners. Het gebeurde toen nog niet dat mensen 3 maanden dood in hun huis lagen, hoogstens 7 dagen. Het sociale aspect had toch altijd wel iets bijzonders, zeker als je dat projecteert op hoe we momenteel online met elkaar omgaan en communiceren. Maar zouden alle bovenstaande zaken bijgedragen hebben aan de overlevingskans voor de SRV-man vandaag de dag?

Het domein srv-man.nl is nog vrij. Wie zich geroepen voelt kan zeker op mijn steun rekenen. Ik vond het een mooi concept. Ik hoor dat motortje nog steeds ronkelen terwijl ik al lang en breed op m’n kamer mijn knikkers zit te tellen, en m’n moeder haar eerste Caballero sigaret zonder filter al genuttigd heeft. Achteruit zo’n pleintje af in een logge bus is nog best lastig…