Vorige week zijn Jurgen en ik in Oekraïne op werkbezoek geweest bij een van onze vestigingen daar. Hier wordt gewerkt aan een aantal van de projecten voor onze klanten. Voor mij was dit het eerste bezoek aan onze buitenlandse dependances, en het eerste bezoek aan Oekraïne zonder Ootje. Het doel van ons bezoek was een nadere kennismaking; ik werk al een tijdje samen met mijn collega’s daar maar heb de meeste nog nooit ontmoet.
Maandagavond zijn we na een tussenstop bij ons kantoor aan de rand van Kiev aangekomen in onze verblijfplaats in Zhytomir, het oude ISM-kantoor waar nu een aantal collega’s wonen. Het een en ander ziet er simpel maar verzorgd uit. Helaas geen Internet (en dat is geen uitzondering) maar gelukkig voldoende leesvoer meegenomen. Ik keek uit naar de eerste werkdag op kantoor.
Iedereen op pantoffels
Op kantoor moet je, eenmaal binnen, in de eerste plaats je schoenen inruilen voor een paar pantoffels. Voor bezoekers is er gelukkig altijd een reserve-paar. Een waarschuwing is hierbij op zijn plaats: deze reserve “toffels dragen in de regel nog de penetrante geur van (al) haar voorgangers. Mijn voorkeur ging uit naar een paar met het logo van FC Barcelona ter voorbereiding van de aanstaande Champions League finale in deze week. Qua geur een ongelukkige keuze, maar wie mooi wil zijn moet stinken.
Alle mannelijke collega’s drukken elkaar bij binnenkomst en bij het weggaan ferm de hand, elke dag. De eerste paar dagen wist ik niet meer wie ik wel en wie ik nog niet de hand had geschut, voor de zekerheid gewoon nog een keertje dan maar, gevolgd door “dobre oetra”. Het was fijn om direct overal de bekende taskboards met projectvoortgang te zien hangen, toch een beetje een thuis-gevoel.
De eerste collega’s zijn vanaf een uur of acht binnen, zeven uur Nederlandse tijd. Zo ook wij. Fijn, want dat gaf mij de gelegenheid om verschillende Nederlandse mailboxen even vol te gooien en de dag met een voorsprong te beginnen. Ik zat tegenover Maxim, mijn contactpersoon voor een aantal projecten. Een vrolijke, bekwame jongen die in Nederland als ADHD’er bestempeld zou worden. Zakhar is mijn Scrum Master voor de projecten die hier uitgevoerd worden. Ook een pientere, vlotte jongen die niet wereldvreemd is.
Volleybal tijdens de lunch
Vlak voor elke lunch kwam Maxim mij vragen of dat ik mee wilde volleyballen. Ik hou niet van volleybal, maar ik heb als excuus elke keer aangegeven dat ik nog steeds last heb van een gebroken hand van enkele jaren gelden. Dat van die gebroken hand is waar, de rest niet. Maxim denkt van wel. Indien het weer het toelaat volleyballen ze er elke dag vrolijk op los, en met passie. Een aantal heren zelfs met ontbloot bovenlijf. Jurgen en ik kozen ervoor om onze lunch door traditioneel Oekraïens geklede vrouwen voor te laten schotelen in een nabij gelegen restaurant. Met wat gebaren en een menukaart zijn we er in goed overleg uitgekomen. Geen woord Engels, niet een. Kosten van een volledige lunch (soep, steak en een drankje): 7 Euro.
Ik heb geprobeerd zo veel mogelijk interne besprekingen, stand-ups, sprint planningen en demo’s bij te wonen om een goed beeld te krijgen van de dagelijkse gang van zaken. We SCRUM’en inOekraïne ook en normaal zijn de besprekingen voor mij alleen per videoconference zichtbaar. Tussen de bedrijven door ook sprint planningen, stand-ups en conference calls gehad met een aantal teams in Nederland voor projecten van TNT, Heineken en Levi’s. De zelfstandigheid van de teams hier in Zhytomir bevalt me, evenals de professionaliteit. Collega’s zijn flexibel, pragmatisch en zeer prettig in omgang. De een is meer communicatief dan de ander, en voor een enkeling is de Engelse taal een probleem. De hoeveelheid plezier die mensen hebben in het werk is opvallend, ondanks de totaal andere omstandigheden.
Aan het lokale bier
De meeste avonden hebben we in het ISM-huis al lezend of typend doorgebracht. Soms buiten, soms binnen, afhankelijk van het weer. Meestal onder vrolijk gezoem van een van Jurgen’s Italiaanse dance-remixen. Woensdagavond zijn we de Champions Leageau finale wezen kijken in Schulz, een Oekraïens – Tsjechische bar in het centrum van Zhytomir waar ze hun eigen bier brouwen. Na het eerste glas prima te drinken.
Iedereen die Oekraïne wenst te bezoeken en twijfelt over Zhytomir; door rijden. De stad zelf heeft weinig te bieden en voelt een beetje verveeld.
Vrijdagochtend zijn we opgepikt bij het Lenin-monument in Zhytomir door Sasha, mijn schoonzus uit Kiev. We hebben een nacht bij haar in Kiev doorgebracht en zijn zaterdag terug gegaan naar Nederland. Ik zal die pretogen en glimlach van Maxim tegenover mij missen. Jurgen is een fijne, zeer prettige reisgenoot, maar ik wordt toch liever wakker naast Tyutya.