Waarom ik Twitter leuk vind? Omdat het zo nu en dan interessante en leuke dingen brengt. Zoals vorige week een Tweet van @2525 over een lezing op de Willem de Kooning academie in Rotterdam over Media Thinking: Media & Lichaam. De serie lezingen is bedoeld om jongeren bewuster en kritischer met media om te laten gaan. Het bleek de tweede lezing van een serie te zijn; ik heb de eerste helaas gemist.
Deze lezing werd gehouden door Fransisco van Jole en had als onderwerp Media & Lichaam. De nadruk lag op de toenemende pornoficatie van de maatschappij. Een bepaald percentage van de mensen stoort zich aan het ideaalbeeld wat door reclame wordt gecreëerd. Beelden worden digitaal aangepast om oneffenheden te verwijderen. Weinig uitingen zijn nog oorspronkelijk. Perfect haar, perfecte lichamen, prachtige gezichten en perfecte vrouwelijke vormen worden getoond in gemanipuleerde reclame-uitingen in pagina-grote advertenties. In het dagelijks leven worden wij meer en meer geconfronteerd met erotische beelden. Er is veel naakt op televisie en in de bladen, en er wordt over de meest schunnige onderwerpen gezongen. Het is allemaal onderdeel van de zogenaamde pornoficatie van de samenleving. Waarom worden we hiermee overladen? Because it’s all about sex. Verassend genoeg nog geen reacties of opmerkingen uit de zaal naar aanleiding van deze uitspraak.
Het zijn vooral vrouwen die hiervan last ondervinden en die protesteren tegen de pornoficatie van de samenleving. Men voelt zich onzeker en dit kan uiteindelijk leiden tot mentale en fysieke problemen. “Makkelijk praten als man!” was een van de kritische noten van de lezing. Maar hoe komt het dat mannen hier minder last van ondervinden dan vrouwen? Waarom hebben vrouwen juist de behoefte om mooi gevonden te worden? Dat kwam tijdens de lezing niet ter sprake en ik kan daar als man zijnde natuurlijk onmogelijk antwoord op geven. Dat was dan ook een van de prangende vragen die ik klaarhad voor mijn vriendin bij thuiskomst. Het antwoord was kort en schokkend: om een betere indruk op mannen te kunnen maken om zodoende de beste kandidaat uit te kunnen kiezen ten behoeve van voortplanting. En het kwam eruit alsof het parate kennis was, zonder aarzelen of getreuzel. Fransisco heeft gelijk: we denken met z’n allen de hele dag aan seks. Niet alleen mannen, maar ook vrouwen.
Ik dwaal teveel af, terug naar de lezing. Volgens Fransisco is de beweging van pornoficatie niets nieuws, en altijd al aan de gang geweest. Wat is er dan wel nieuw? De manier waarop “slachtoffers” hiervan – de groep personen die ten strijden trekt tegen deze beweging – in de media-schijnwerpers staan. Wij lezen en horen graag over groepen personen die slachtoffer zijn. Slachtoffers van zinloos geweld, van seksueel geweld etc. Het heeft altijd al plaatsgevonden, en in sommige gevallen in een nog groter aantal. Media heeft hier in het verleden nooit veel aandacht aan geschonken, en in het huidige mediatijdperk wel. Waarom? Omdat we er met z’n allen om vragen.
De oppositie (Myrthe Hilkens) ontbrak helaas vanwege ziekte en was dus niet in staat om in te gaan op Fransisco zijn argumenten. Hierdoor was het overgrootte deel van het publiek ontvankelijk voor zijn ideeën en was er niet echt sprake van een vurig debat. Desalniettemin vond ik het een interessante en leerzame avond met een aantal duidelije eye-openers. Om het nog enigszins in de context van dit weblog te houden: wederom bewijs dat Twitter toegevoegde waarde heeft.
Notitie: ik denk nog na over een andere subtitel voor mijn weblog – “een Blog over eBusiness Consultancy” blijkt de lading niet te dekken.