Toegegeven, ik was niet al te enthousiast over Twitter. Op aanraden van collega’s en boeken heb ik dan toch maar een account aangemaakt en mijn eerste “Tweet” was vrij snel geboren. In het begin bevonden zich vooral een aantal collega’s en hier en daar een verdwaald familielid in mijn netwerk. Het overgrootte deel van mijn familie komt uit Noord Brabant en daar MSN’en Hyven ze nog allemaal. Mijn vrienden hebben een “ik-prefereer-echt-contact-maar-SMS-erop-los”-instelling en mijn vriendin gaat pas over stag als de meeste van haar одноклассников-vrienden er ook aan gaan. Twirl op de zaak, Twitterific thuis en Twitterific op de iPhone; en de laatste 2 weken Twitter ik er vrolijk op los. Ja, de laatste 2 weken, maar het voelt alsof ik niets anders heb gedaan.
Ik heb nog de neiging om me te verontschuldigen als Twitter in mijn offline-vriendenkring ter sprake komt, maar eenmaal op kantoor voel ik me als een vis in het water. De gesprekken bij het koffiezetapparaat (ik drink het niet, maar er komt ook warm water uit) zijn niet meer aftastend of afwachtend, maar komen direct tot de essentie. Je weet immers wat iemand tot in de late avonduurtjes heeft gedaan. Er ontstaan andere sociale relaties en ik verdenk collega’s ervan een Twitter account aangemaakt te hebben alleen om deel te kunnen nemen aan de tussen-de-werkzaamheden-door gesprekken.
Ondertussen groeit mijn Twitter-netwerkje gestaag. Ik gebruik als excuus dat ik graag in contact ben met concullega’s en dat dit netwerkje een onuitputtende bron van relevante informatie is waardoor ik mijn werk beter kan doen. Ik was trots om eindelijk mijn eerste “follower” te verwelkomen, ondanks dat deze al 142,522 Twitteraars volgt. Mijn profiel voldoet blijkbaar aan “iets”, en ik vond het prachtig. Ondertussen heb ik Twirl en Twitterific vervangen door TweetDeck en heb ik op de iPhone Tweetie aangeschaft. Voor de avond heb ik 15 minuten gereserveerd om op zoek te gaan naar interessante profielen en voordat het licht uitgaat check ik nog even wat er in een straal van <2 kilometer getwitterd wordt…
Tot nu toe ben ik alleen maar positief geweest over Twitter, echter is het ook goed om kritisch te blijven. Ondanks mijn positieve mening zou ik graag zien dat meer mensen in mijn directe omgeving overstappen op Twitter. Ik wil graag dat m’n ouders en zus instappen; zodat ‘ie “Hoe is het met jou? Ja alles goed, niets te melden”-gesprekken die dan toch 25 minuten duren voorkomen kunnen worden. Ik ben geen held met verjaardagen, en zeker niet van familieleden die ik niet regelmatig zie of spreek. Een Tweet zou ideaal zijn. Ik zou graag zien dat mijn vrienden over gaan op het gebruik van Twitter zodat ik weet dat ze iets later zijn als ik wederom een half uur voor niets ergens in de regen sta te wachten. Mijn mede-bewoners moeten ook mee zodat ik weet wanneer ‘ie mevrouw met d’r honden in de lift staat. De plaatselijke Albert Heijn (Coolsingel): Mooi hoor ‘ie bonusaanbiedingen , maar laat even weten wanneer de vakken weer gevuld zijn alsjeblieft. Al mijn klanten ook graag: wie heeft dit concept bedacht en waarom weet ik er nog niets van? Het management en de directie: Ok, dit is niet het juiste moment om over een bepaald project te beginnen. De plaatselijke fitness: dit is nu de zoveelste keer dat ik voor de sauna kom en het onding 32 graden is. Iedereen die mij een nieuwsbrief vestuurd: een Tweet is voldoende, ik haal er zo wel uit wat ik interessant vind.
In ieder geval zijn Schiphol en Vueling aangehaakt en komen alle aanbiedingen in mijn “stream” voorbij. Ook weet ik exact wanneer Tom Waits eindelijk weer eens ons landje aan gaat doen zonder dat ik elke keer z’n site hoef te bezoeken. Ik kan via Ashton Bruce Willis vragen stellen als ‘ie weer bij hem & Demi op bezoek is. Kortom: het begin is er.